kielpiniak.pl

Bitwa pod Węgrowem

Bitwa pod Węgrowem – „Polskie Termopile 1863”

Dokładnie 153 lata temu, wojska powstańcze dowodzone przez Władysława Jabłonowskiego i Jana Madalińskiego stoczyły jedną z największych zwycięskich bitew Powstania Styczniowego.                                                                                                                 Po tym jak 23 stycznia 1863 roku powstańcy zdobyli miasto i oczyścili je z posterunków rosyjskich, w celu odbicia Węgrowa, wyruszyło z Siedlec  1000 rosyjskich żołnierzy wraz z armatami. Aby nie oddać zdobyczy na moskali dowodzonych przez pułkownika Papaafanasopułowa wyruszyła grupa kosynierów. Na zagrażające miastu armaty rzuciło się dwustu uzbrojonych w kosy powstańców. Śmierć poniosło 150 z nich, lecz zmusili oni Rosjan do odwrotu, co umożliwiło bezpieczną ewakuacje oddziałów powstańczych.

plan

Plan sytuacyjny

 

Bitwa pod Węgrowem skłoniła francuskiego poetę Augusta Barbiera do napisania wiersza „Atak pod Węgrowem”, gdzie nazwał ją mianem „Polskich Termopili”, porównując atak kosynierów do nieproporcjonalnej walki Spartan z wojskami perskimi w 480 p.n.e. oraz Marię Konopnicką do napisania wiersza „Bój pod Węgrowem”.

Tak zaś o poświęceniu kosynierów pisał Cyprian Kamil Norwid w wierszu „Vanitas”:

„Grek ma więcej świetnych w dziejach kart

Niż łez… w mogile –

U Polaka tyle Węgrów wart,

Tyle!… co Termopile…

 

Na pamiątkę Bitwy pod Węgrowem na jej miejscu ustawiono pamiątkowy kamień z napisem:

Na prochach waszych, z pól polskich kamienia, wznoszą przez pamięć wdzięczne pokolenia.

bitwa Węgrów

„Bitwa pod Węgrowem” anonimowa rycina wiedeńska

 

Damian Uszyński